TPP • Urodziny ZOO! • Towarzystwo Przyjaciół Pragi
1236
post-template-default,single,single-post,postid-1236,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,side_area_uncovered_from_content,footer_responsive_adv,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.2,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,wpb-js-composer js-comp-ver-5.6,vc_responsive

Urodziny ZOO!

Tak, tak właśnie dzisiaj nasze praskie ZOO świętuje swoje 86 urodziny. Z tej okazji Towarzystwo Przyjaciół Pragi postanowiło przekazać drobne upominki, które zostaną wręczone każdej osobie, która przekroczy bramy jako co 86 osoba!

Dodatkowo z tej okazji Dyrekcji i całemu personelowi życzymy samych sukcesów zawodowych a naszym zwierzakom uśmiechu na pyskach, dziobach i wszelkiej maści mordkach!

Dla zainteresowanych dziejami Miejskiego Ogrodu Zoologicznego, poniżej prezentujemy zarys historii tej charakterystycznej praskiej palcówki.

     Początki warszawskich ogrodów zoologicznych sięgają XVII wieku. Pilni uczniowie i fanatycy Henryka Sienkiewicza mogą się domyślać, że chodzi o menażerię dworu Wazów, na której terenie Zagłoba, dzielnie walczył z małpami. Wyłączając prywatne menażerie, jak również zwierzyniec Jana III Sobieskiego w Wilanowie, pierwsze zoo na wzór licznych menażerii w większości europejskich stolic, powstaje w 1884 roku na przedmieściach Warszawy przy ul. Bagatela. Choć zwierzyniec cieszył się bardzo dużą popularnością wśród warszawiaków, to niestety po 6 latach bardzo smutnym incydentem zakończył swoją działalność (na skutek podania zatrutego mięsa zginęły wszystkie drapieżniki). Plany utworzenia kolejnej placówki pokrzyżował wybuch I wojny światowej. Drugie w historii zoo powstało więc dopiero w roku 1924 a jego założycielem był Mieczysław Pągowski, który placówkę stworzył własnym kosztem. Nowy zwierzyniec początkowo znajdował się na ul. Koszykowej a następnie przeniesiony został na Al. 3 Maja na Solcu. Prężnie rozwijające się zoo, mimo wielkiego zainteresowania ze strony mieszkańców, zostaje zlikwidowane ze względu na atak bardzo srogiej zimy. Powstałe mniej więcej w tym samym okresie z inicjatywy warszawskich nauczycieli przyrody – Studium Biologiczne, znajdujące się na terenach dzisiejszego Muzeum Narodowego przetrwało tylko rok. Podobnie bowiem, jak w przypadku zwierzyńca przy ul. Bagatela, tu również zamknięcie placówki związane było z tragicznym incydentem – pożarem, w wyniku którego zginęło m.in. ok 30 małp.

            Oficjalne poparcie miasta w sprawie utworzenia warszawskiego zoo, przyznano oficjalnie uchwałą magistratu z dnia 14 czerwca 1927 roku, kiedy to powołano do życia Miejski Ogród Zoologiczny na Pradze. Nowy ogród otrzymał obszar o wielkości 12 ha. na terenach, gdzie wcześniej mieściła się szkółka roślin zakładu zieleni miejskiej. Prace budowlane rozpoczęto w sierpniu, a w listopadzie powierzono kierownictwo ogrodu Wenantemu Burdzińskiemu, byłemu dyrektorowi i założycielowi ogrodu zoologicznego w Kijowie. Szybkie tempo budowy umożliwiło oficjalne otwarcie ZOO już 11 marca 1928 roku. Pierwszymi mieszkańcami ogrodu stały się zwierzęta z upadłego zwierzyńca Pągowskiego oraz ze Studium Biologicznego. Dyrektor osobiście nadzorował prace nad pawilonami zimowymi, a także nie zważając na własne zdrowie uczestniczył w pracach, które miały na celu przygotowanie zwierząt do przetrwania mrozów. Pełna poświęcenia praca w Zoo, doprowadziła niestety Pana Burdzińskiego do zapalenia płuc, na skutek którego zmarł jeszcze w tym samym roku.

     1 czerwca 1929 roku po rozpisaniu konkursu na objęcie stanowiska Dyrektora, posadę tą objął młody utalentowany zoolog, adiunkt Katedry Zoologii i Fizjologii Zwierząt SGGW – Jan Żabiński. Wybranie na to stanowisko tak młodej osoby wzbudziło na początku pewne kontrowersje ale szybko okazało się, że był to strzał w dziesiątkę!  Ogród zaczął rozwijać się wspaniale, powstawały nowe obiekty, przybywały nowe zwierzęta, rodziły się młode w tym w czerwcu 1937 roku przyszła na świat słynna słonica Tuzinka, jako jedyna urodzona w Polsce i dwunasta na całym świecie. Popularność warszawskiego ZOO z roku na rok rosła. Niestety, ten wspaniały okres został przerwany przez wybuch wojny. Kiedy zoo zostało zbombardowane, większość zwierząt została odstrzelona a reszta wywieziona do Rzeszy. Na terenie Zoo założono tuczarnię świń, której kierownikiem został dyrektor Żabiński, dzięki specjalnej przepustce miał wstęp do getta, skąd miał zbierać resztki dla swoich nowych podopiecznych. Dzięki temu udało mu się ocalić kilkudziesięciu Żydów, którzy schronienie znaleźli w jego willi. Wśród nich była sławna artystka Magdalena Gross, która później odwdzięczyła się licznymi rzeźbami przekazanymi dla ogrodu (część z nich można oglądać do dziś). Oprócz tego Pan Żabiński zaangażował się w działania wojenne jako żołnierz AK, uczestniczył w Powstaniu Warszawskim, później dostał się do niewoli. Jako ciekawostkę można dodać, iż willa Żabińskich stoi do dziś.

      W styczniu 1948 roku, Uchwałą Przewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej, przywrócono do życia Warszawski Ogród Zoologiczny, a stanowisko dyrektora ponownie powierzono dr Janowi Żabińskiemu. Rozpoczęto liczne prace porządkowe, remontowe i powoli z zagranicznych ogrodów i od prywatnych kolekcjonerów pozyskiwano nowe coraz ciekawsze gatunki zwierząt. Uroczyste otwarcie odbyło się (a jakże inaczej) 22 lipca 1949 r.  Prawdopodobnie na skutek przeszłości konspiracyjnej Pana Żabińskiego, pod koniec 1950 roku rezygnuje on ze stanowiska i  zajmuje się pracą w radiu, gdzie prowadzi audycje radiowe na temat zwierząt których łącznie powstaje ponad 1500! Kolejnym dyrektorem zostaje Jan Landowski, wieloletni współpracownik Żabińskiego. Był to okres trudny aczkolwiek w miarę możliwości Zoo nadal się rozwija i przybywają nowe, ciekawe zwierzęta. Pojawiają się też nowe wybiegi a w 1952 roku powstaje jedne z najbardziej niepowtarzalnych miejsc w Warszaw otwarty wybieg dla niedźwiedzi brunatnych przy Trasie W-Z. W kolejnych latach Zoo zostało zelektryfikowane i wyposażone w sieć wodno-kanalizacyjną. Dochodzą nowe zwierzęta, pojawiają się nowe wybiegi, pomieszczenia gospodarcze i następuję otwarcie drugiej bramy Zoo od strony Mostu Gdańskiego. W 1972 roku zmarł Pan Landowski a nowym dyrektorem zostaje Zbigniew Woliński. Jego kadencja to bardzo trudny okres dla zoo. Brakuje funduszy zarówno na niszczejące wybiegi, jak i otwarcie nowych. W 1981 roku dyrektor odchodzi na emeryturę a jego miejsce zajmuję Jan Maciej Rembiszewski znany ichtiolog, członek PAN, badacz fauny okołobiegunowej. Na skutek przeprowadzonej wizji lokalnej z udziałem władz miasta ZOO otrzymało pierwsze od wielu lat fundusze inwestycyjne. Powstają nowe wybiegi, budynki gospodarcze, wiele obiektów zostaje generalnie wyremontowanych. Przez blisko 27 lat na stanowisku dyrektora Pan Rembiszewski stworzył Zoo, które swoją klasa dorównuję innym obiektom na całym świecie. Z początkiem 2009 roku dr Jan Maciej Rembiszewski przeszedł na zasłużoną emeryturę a stanowisko dyrektora objął dr Andrzej Kruszewicz, który z sukcesami inwestycyjnymi, hodowlanymi i finansowymi prowadzi Zoo do dnia dzisiejszego.