Fabryka Ślusarska Ogórkiewicza i Zagórnego

Fabryka Ślusarska Zagórnego i Ogórkiewicza w Warszawie -  nieistniejący budynek położony przy ul. Krowiej 6.  Po rozbiórce i odbudowie został wykorzystany jako cokół nowego apartamentowca. Firma założona w 1882 roku przez Leona Ogórkiewicza i Józefa Zagórnego jako warsztat przy ul. Bielańskiej, która produkowała m.in. specjalne miski do ubijania majonezu oraz maszyny do siekania mięsa i tarcia migdałów, których odbiorcą była wielka hurtownia Brunów.  W 1903 roku właściciele uruchomili nową fabrykę na działce u zbiegu ulic ul. Krowiej i ul. Brukowej (ob. Okrzei). Firma produkowała wszelkie wyroby ślusarskie, a jej specjalnością były okucia do drzwi i okien. W 1910 r. zatrudniano 140 robotników, a do tego dysponowała silnikiem gazowym o mocy 12 koni. Po 1912 r. zakład został przejęty przez inżynierów Skirgajłło i Dobrowolskiego utrzymujących bliskie kontakty biznesowe z firmą Krzysztofa Bruna. To gwarantowało doskonały, natychmiastowy zbyt na towary. W tym czasie zainwestowano w nowe urządzenia i maszyny, które pozwalały na szybkie wytłaczanie drobnych wyrobów metalowych, w tym pierwsze w Warszawie amerykańskie automaty do wytłaczania drobnych części metalowych. W latach 30-tych, po nieciakawym okresie finansowym firma musiała być zrestrukturyzowana i zmieniła nazwę na  Zakłady Metalurgiczno-Mechaniczne SBS.

W  skład przedsiębiorstwa wchodziły murowane z cegły ceramicznej: budynek biurowo-administracyjny, hala produkcyjna oraz mur dookoła posesji. Budynek biurowy w kształcie wydłużonej litery L. Dwupiętrowy, podpiwniczony, z wysokim poddaszem. Elewacja frontowa 9-osiowa, z dwoma ryzalitami bocznymi i jednym środkowym. W ryzalitach lizeny i łuki arkadowe. Podziały wyznaczone przez gzymsy: kordonowy i koronujący, ułożone dekoracyjnie z cegieł. Okna zamknięte łukami odcinkowym, ujęte w profilowane obramienia ceglane. Budynek produkcyjny usytuowany jest prostopadle do głównego budynku biurowego. Pozbawiony jest bogatszego wystroju architektoniczne.

Na bocznej ścianie budynku od strony ul. Brukowej (ob. Okrzei) zachowana była data powstania fabryki oraz pierwsze litery nazwisk jej założycieli.

Po wojnie obiekt był przez wiele lat nieużytkowany, wskutek dewastacji i licznych podpaleń zamienił się w ruinę. W 2012 roku rozpoczęła się jego przebudowa na apartamentowiec. Wszystkie ściany zostały całkowicie rozebrane, a później odbudowane i wkomponowane w powstający budynek, który docelowo będzie miał sześć pięter i pomieści 30 lokali mieszkalnych. Pomimo nie wpisania budynków do rejestru zabytków, oraz zgody na rozbiórkę, iskierką nadziei było nałożenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy – Andrzej Kłosowskiego na inwestora obowiązku: „odtworzenia ścian zewnętrznych elewacji frontowej od ul. Krowiej, elewacji bocznej i elewacji tylnej wschodniej z zachowaniem rygorów obecnie obowiązujących, wraz z użyciem oryginalnych, wyselekcjonowanych elementów murowych oraz fragmentów elewacji”. Na tle oryginału efekt nie rzuca na kolana aczkolwiek, porównując go do innych „wynalazków” stawianych na zgliszczach historycznych zabytków, należy przyznać iż takie połączenie wygląda ciekawie i pozostawia jakiś ślad nawiązujący do oryginału.

Towarzystwo Przyjaciół Pragi